Uncategorized

Επιτρέπεται να δίνουμε δυο ονόματα κατα τη διάρκεια του Μυστηρίου του Βαπτίσματος;

 
   Είναι μια συνήθεια που εσφαλμένα έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια. Οι γονείς, ένεκα κοινωνικών και προσωπικών κινήτρων, ονοματίζουν τα παιδιά με δυο όνοματα, χωρίς να αντιλαμβάνονται στην πράξη οτι με την κίνηση τους αυτή, προσβάλουν τους Αγίους, τα ονόματα των οποίων επικαλούνται και, εμμέσως, εμπαίζουν το Μυστήριο. Η ονοματοδοσία έχει σκοπό να παρακινήσει τον νεοβαπτισμένο να ομοιάσει και να μιμηθεί τις αρετές του Αγίου που φέρει το όνομα. Αρκεί λοιπόν ένας ΄Αγιος, ένα όνομα, φθάνει το τελευταίο να είναι ορθόδοξο.
Κοινωνική Δικτύωση

Comments (1)

  1. νομίζω ὅτι τὸ ἐρώτημα ἀποτελεῖ βάση γιὰ σοβαρὸ προβληματισμό. Ἐὰν, ἐπὶ παραδείγματι, ὁ Σωκράτης λέγεται καὶ Πλάτων, ὁ Πλάτων λέγεται καὶ Ἀριστοτέλης, ὁ Ἀριστοτέλης λέγεται καὶ Εὐριπίδης, ὁ Εὐριπίδης καὶ Πυθαγόρας κ,ο,κ τότε «ποιὸς εἶναι ποιὸς». Κάνω τὴ σκέψη ὅτι τὸ ὄνομα ἔχει σημασία γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ προσώπου καὶ ἀποτελεῖ «ἴδιον» γνώρισμα τοῦ προσώπου, δλδ τῆς προσωπικότητος. Ἐν ἀντιθέσει ἔχουμε τὸν «ἀριθμὸ» ὁ ὁποῖος τείνει νὰ ταυτοποιῇ τὸ «ἄτομον» τὸ ὁποῖον τείνει, κατ᾿ ἐπιβολὴν, νὰ ἀπολέσῃ τὴν «ταυτότητα» μὲ τὴν ἔννοια τῆς προσωπικότητος ὡς ἀνεξαρτήτου ἐλευθέρας ὀντότητος. Εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι μᾶς μιλᾶνε ἀπὸ τὰ σχολικά μας χρόνια γιὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ ὄχι γιὰ τὸ δικαίωμα τοῦ προσώπου; Μήπως τελικὰ προωθεῖται ἡ χρῆσις πολλῶν ὀνομάτων γιὰ νὰ καταστῇ ἀναγκαία καὶ εὔκολη ἡ χρῆσις τοῦ ἀριθμοῦ καὶ ἡ ἐπιβολή του τελικῶς στὴ θέση τοῦ ὀνόματος; Τὸ «πρόσωπον» ἔχει ὄνομα, ὁ «ἀριθμὸς» εἶναι ἀπρόσωπος.
    Στὴ θεολογικὴ βάση, χωρὶς νὰ παριστάνω τὸν εἰδήμονα,κάνω τὴ σκέψη, ὅταν βαπτίσθηκε ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ἤ ὅποιος ἄλλος ἅγιος, ὑπῆρχε ἄλλος ἅγιος μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα, ὥστε «νὰ πάρῃ» τὸ ὄνομά του; Κατὰ συνέπεια θεωρῶ ὅτι σκοπὸς καὶ στόχος πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀνεξαρτήτως τοῦ ὀνόματος ποὺ ἔλαβε κατὰ τὴ βάπτισή του ἄς ἔχουμε καὶ ἄλλον νέον ἅγιο μὲ νέο ὄνομα. Τὸ ζήτημα θεωρῶ ὅτι μάλλον ἀνακύπτει ἀπὸ τὸ θέμα τῆς προσωπικῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς, ὅπως ἐπεκράτησε. Ἄν λάβουμε ὅμως ὑπ᾿ ὄψιν μας τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ ἑόρταζαν στὴν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς τους, ὡς πνευματικὰ γενέθλια, στὴ θέση τῶν Ρωμαϊκῶν σαρκικῶν γενεθλίων, καὶ ἀντιστοίχως οἱ ἱεροὶ ναοὶ πανηγύριζαν τὴν ἡμέρα τῶν ἐγκαινίων τους καὶ ὄχι τῶν ὀνομαστηρίων, δὲν τιθεται θέμα, οἱ χριστιανοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ὄνομα ποὺ κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, νὰ «γιορτάζῃ» μποροῦν νὰ ἑορτάζουν τὴν ἡμέρα τῆς βάπτισεώς τους, τιμῶντας τὸν ἅγιο αὐτῆς τῆς ἡμέρας καὶ νοηματοδοτῶντας ἔτσι καὶ οὐσιαστικὰ τὴν ἑορτή τους (τί σημαίνει γι αὐτοὺς τὸ γεγονὸς ὅτι «σὰν σήμερα» ἔγιναν χριστιανοί).

Comment here